Aikido

Tο Aϊκίντο ιδρύθηκε από τον Μοριχέι Ουεσίμπα (1883-1969) ως αποτέλεσμα της μακρόχρονη εξάσκησης του σε πολλά διαφορετικά είδη παραδοσιακών πολεμικών τεχνών της εποχής του, όπως: Tζου τζίτσου (άοπλες τεχνικές), Kεν τζίτσου (τεχνικές σπαθιού), Tζο τζίτσου (τεχνικές ραβδιού).
 
Ο Μορεχέι Ουεσίμπα, ασθενικός και αδύναμος όπως ήταν στα νεανικά του χρόνια, διέκρινε την αδυναμία των μέχρι τότε συστημάτων να ξεπεράσουν τη χρήση μυικής δύναμής και βίας για την άμυνα απέναντι σε ένα αντίπαλο. Πολύ συχνά έθετε ερωτήματα στον εαυτό του όπως:
 
 

- Τι θα έκανα αν αντιμετώπιζα κάποιον σωματικά δυνατότερο από εμένα;

- Πώς μπορώ να εξουδετερώσω κάποιον χωρίς να χρησιμοποιήσω καθόλου όπλα;

- Πώς μπορώ να ελέγξω κάποιον χωρίς  την χρήση βίας;

 
Με μια λέξη, πώς μπορούμε να επινοήσουμε μια άμυνα εναντίον κάποιου μεγαλύτερου σε μέγεθος και πείρα, χωρίς να επιδιώξουμε την ολοκληρωτική καταστροφή του;
 
Μέσα από αυτόν τον προβληματισμό δημιουργήθηκε η τέχνη του αϊκίντο, που σε αντίθεση με τις μέχρι τότε πολεμικές τέχνες, έφερε την καινοτομία όχι μόνο στο τεχνικό αλλά και στο ηθικό επίπεδο των πολεμικών τεχνών. Σκοπός του αϊκίντο δεν είναι η επικράτηση ή η νίκη επί του αντιπάλου αλλά η αληθινή νίκη, η οποία έρχεται με το να νικήσουμε τον εαυτό μας.
 
Η προπόνηση σε φυσικό επίπεδο δεν έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό, μιας και το αϊκίντο δεν έχει αγώνες, αλλά με την προσωπική ανάπτυξη και αυτοπραγμάτωση μέσω της πειθαρχείας των ασκήσεων. Το αϊκίντο δεν περιέχει λακτίσματα και γροθιές. Βασικό στοιχείο της λειτουργίας του είναι η πλήρης εναρμόνιση με την κίνηση του αντιπάλου, επιτρέποντας στον αμυνόμενο το μέγιστο αποτέλεσμα με την μικρότερη χρήση δύναμης ή βίας.
 
Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της εκμετάλλευσης της ορμής του επιτιθέμενου, το σπάσιμο της ισορροπίας του σώματός του, με τελικό αποτέλεσμα την καθήλωση του στο έδαφος. Για όλα αυτά δεν απαιτείται μυική δύναμη αλλά συγκροτημένο πνεύμα, καθαρή αντίληψη και άμεση αντίδραση και χρονισμός καθώς και καλή γνώση του σώματος και της λειτουργίας του.